ก่อนตะวัน
ลับแนวเหลี่ยมภูผา
หมอกจางตา
ฟ้าร่วมกันท้าทาย
ขุนเขายิ่งใหญ่
ทางเดินห่างลับไกล
บุกเดินไปไม่เคยหวั่น
เขาสูงล้ำค้ำฟ้าตระหง่าน
เหล่าภัยพาล
คืบคลานเป็นเงา
ยิ่งสูงยิ่งหนาว
ยอดเขายังห่าง
อยู่บนทางนึกหวั่น
นึกพรั่นความหนาว
เขาสูงล้ำค้ำฟ้าตระหง่าน
เหล่าภัยพาล
คืบคลานเป็นเงา
ยิ่งสูงยิ่งหนาว
ยอดเขายังห่าง
อยู่บนทางนึกหวั่น
นึกพรั่นความหนาว
เปรียบคนเรา
เหมือนดั่งขึ้นภูเขา
ฝ่าไปเอา
หมายตัวเราก้าวไกล
สูง สูง ขึ้นไป
ใครจะอยู่ข้างเรา
กิเลสยุเย้า
ให้ปืนป่าย
ไร้มิตรแท้ถึงแม้ยิ่งใหญ่
ใหญ่เกินไปไม่มีใครเอา
ยิ่งสูงยิ่งหนาว
ยิ่งเหงายิ่งห่าง
อยู่บนทางนึกหวั่น
นึกพรั่นความหนาว