เหม่อมองบนฟ้า ไกล
จ้องมองด้วยความสงสัย
ว่าใครกันนะใคร
ที่พาให้เธอเดินหลงทางมาเจอกับฉัน
มีคนเป็นล้านคน
ช่างไร้เหตุผลจริง จริง ที่เราเจอกัน
จากเป็นคนไม่เชื่ออะไร
สุดท้ายก็ได้ แต่ถามตัวเองซ้ำ ซ้ำ
ตกลงคือพรหมลิขิตใช่ไหม
ที่เขียนให้เป็นอย่างนั้น
ตกลงให้เรารักกันใช่ไหม
อย่างนั้นขอได้หรือไม่
โปรดอย่าทำให้เราพลัดพราก
ให้เรารักกัน
เนิ่นนานถึงจนวันตาย
โอ้ว โอว ฉันขอได้ไหม
เมื่อก่อนลมหาย ใจ
ก็คิดว่าเป็นของฉัน
แต่พอได้พบ เธอ
เพิ่งรู้จริง จริง ลมหายใจคือเธอเท่านั้น
มีคนเป็นล้านคน
ช่างไร้เหตุผลจริง จริง ที่เราเจอกัน
จากเป็นคนไม่เชื่ออะไร
สุดท้ายก็ได้แต่ถามตัวเองอีกครั้ง
ตกลงคือพรหมลิขิตใช่ไหม
ที่เขียนให้เป็นอย่างนั้น
ตกลงให้เรารักกันใช่ไหม
อย่างนั้นขอได้หรือไม่
โปรดอย่าทำให้เราพลัดพราก
ให้เรารักกัน
เนิ่นนานถึงจนวันตาย
โอ้ว โอว ฉันขอได้ไหม
คนมีอีกตั้งล้านคน
ไม่มีเหตุผลที่เธอต้องเลือกฉัน
จากเป็นคนไม่เชื่ออะไร
สุดท้ายก็ได้แต่ถามตัวเองอีกครั้ง
ตกลงคือพรหมลิขิตใช่ไหม
ที่เขียนให้เป็นอย่างนั้น
ตกลงให้เรารักกันใช่ไหม
อย่างนั้นขอได้หรือไม่
โปรดอย่าทำให้เราพลัดพราก
ให้เรารักกัน
เนิ่นนานถึงจนวันตาย
โอ้ว โอว ฉันขอได้ไหม
โอ้ว โอว ฉันขอได้ไหม