دسته‌بندی‌ها

  • منتشر شده در پنجشنبه ۱۳۹۹/۱۰/۱۸
از روی تو دل کندنم آموخت زمانه

از روی تو دل کندنم آموخت زمانه

غزلی از استاد هوشنگ ابتهاج

امروز نه آغاز و نه انجام جهان است

ای بس غم و شادی که پس پرده نهان است

گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری

دانی که رسیدن هنر گام زمان است

آبی که برآسود زمینش بخورد زود

دریا شود آن رود که پیوسته روان است

از روی تو دل کندنم آموخت زمانه

این دیده از آن روست که خونابه فشان است

دردا و دیغا که در این بازی خونین

بازیچه ی ایام دل آدمیان است

ای کوه تو فریاد من امروز شنیدی

دردی ست درین سینه که همزاد جهان است

از داد و وداد آن همه گفتند و نکردند

یا رب چقدر فاصله ی دست و زبان است

خون می چکد از دیده در این کنج صبوری

این صبر که من می کنم افشردن جان است

از راه مرو سایه که آن گوهر مقصود

هوشنگ ابتهاج (سایه)

با اندکی تلخیص

www.shabeshoaur.blogfa.com

www.shabeshoaur.blogfa.com .

غزل معاصر

امروز نه آغاز و نه انجام جهان است

ای بس غم و شادی که پس پرده نهان است

گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری

دانی که رسیدن هنر گام زمان است

تو رهرو دیرینه ی سرمنزل عشقی

بنگر که ز خون تو به هر گام نشان است

آبی که برآسود زمینش بخورد زود

دریا شود آن رود که پیوسته روان است

باشد که یکی هم به نشانی بنشیند

بس تیر که در چله ی این کهنه کمان است

از روی تو دل کندنم آموخت زمانه

این دیده از آن روست که خونابه فشان است

دردا و دریغا که در این بازی خونین

بازیچه ی ایام دل آدمیان است

دل بر گذر قافله ی لاله و گل داشت

این دشت که پامال سواران خزان است

روزی که بجنبد نفس باد بهاری

بینی که گل و سبزه کران تا به کران است

ای کوه تو فریاد من امروز شنیدی

دردی است درین سینه که همزاد جهان است

از داد و داد آن همه گفتند و نکردند

یارب چه قدر فاصله ی دست و زبان است

خون می چکد از دیده در این کنج صبوری

این صبر که من می کنم افشردن جان است

از راه مرو سایه که آن گوهر مقصود

گنجی است که اندر قدم راهروان است

هوشنگ ابتهاج

با تشکر از سید محمد

ghazal-moaaser.blogfa.com

ghazal-moaaser.blogfa.com .

از روی تــو دل کنـــــدنم آمــــــوخت زمانــــه

از روی تو دل کندنم آموخت زمانه

از روی تــو دل کنـــــدنم آمــــــوخت زمانــــه     این دیده ار آن روست که خونـابه فشان است

دردا و دریـــغا که در ایــــــن بازی خونیـــن      بـــــازیــــــچه ایـــــام دل آدمیـــــــان اســــــت

دل بـــرگـــــذر قــــــافله لالــــــه و گل داشت      این دشت ،  که پـــامال سواران خــزان است

روزی که بجنبـــد نـــــفس بـــــاد بــــــــهاری      بینــــی که گل و سبزه کران تا به کران است

ای کـــــوه تــــــو فریــــاد مــن امروز شنیدی     دردی ست دراین سینه که همزاد جهان است

 از داد و وداد آن همـــه گفتـــــند و نـکردنــد       یـــارب چـــه قـــدر فاصله دست و زبان است

خون می چـــکد از دیده در این کنج صبوری      این صبــر که من می کنم افشردن جان است

از راه مــــرو سایـــه   که آن گوهر مقصـود      گنــــجی ست که انــــدر قـــدم راهروان است

                                                                                                                  (امیر هوشنگ ابتهاج)

www.papafagh.blogfa.com

www.papafagh.blogfa.com .

 

 

نظر خود را بنویسید

آخرین مطالب

مطالب تصادفی