دسته‌بندی‌ها

  • منتشر شده در چهارشنبه ۱۳۹۹/۱۰/۱۷
اگر روزه دار فراموش کند که روزه است و یکی از مبطلات روزه را انجام دهد روزه اش

اگر روزه دار فراموش کند که روزه است و یکی از مبطلات روزه را انجام دهد روزه اش

مبطلات روزه چیست / چه چیز‌هایی روزه را باطل می‌کند (تمامی مراجع)

خبرگزاری میزان -روزه دار باید از اذان صبح تا مغرب از برخی کار‌ها بپرهیزد و اگر پرهیز نکند، روزه اش باطل می‌شود، به مجموعه این کار‌ها مُبطلاتِ روزه گفته می شود.

نُه چیز روزه را باطل می‌کند

‏‏اول: خوردن و آشامیدن.دوم: جماع.سوم: استمناء، و استمناء آن است که‏‎ ‎‏انسان با خود کاری کند که منی از او بیرون آید.چهارم: دروغ بستن به خدا و پیغمبر و‏‎ ‎‏جانشینان پیغمبر ‏‏علیهم السلام‏‏.پنجم: رساندن غبار غلیظ به حلق.ششم: فرو بردن تمام سر در‏‎ ‎‏آب.هفتم: باقیماندن بر جنابت و حیض و نفاس تا اذان صبح.هشتم: اماله کردن با‏‎ ‎‏چیز‌های روان.نهم: قی کردن، و احکام این‌ها در مسائل آینده گفته می‌شود. ‏

‏‏۱ ـ خوردن و آشامیدن‏

‏‏مساله ۱۵۷۳ ـ‏‏ اگر روزه دار عمداً چیزی بخورد یا بیاشامد، روزۀ او باطل‏‎ ‎‏می شود، چه خوردن و آشامیدن آن چیز معمول باشد مثل نان و آب، چه معمول‏‎ ‎‏نباشد مثل خاک و شیرۀ درخت، و چه کم باشد یا زیاد، حتی اگر مسواک را از دهان‏‎ ‎‏بیرون آورد و دوباره به دهان ببرد و رطوبت آن را فرو برد روزۀ او باطل می‌شود مگر‏‎ ‎‏آن که رطوبت مسواک در آب دهان به طوری از بین برود که رطوبت خارج به آن گفته‏‎ ‎‏نشود. ‏

‏‏مساله ۱۵۷۴ ـ‏‏ اگر موقعی که مشغول غذا خوردن است بفهمد صبح شده، باید‏‎ ‎‏لقمه را از دهان بیرون آورد و چنانچه عمداً فرو برد روزه اش باطل است و به دستوری‏‎ ‎‏که بعداً گفته خواهد شد کفاره هم بر او واجب می‌شود. ‏

‏‏مساله ۱۵۷۵ ـ‏‏ اگر روزه دار سهواً چیزی بخورد یا بیاشامد، روزه اش باطل‏‎ ‎‏نمی شود. ‏

‎‏مساله ۱۵۷۶ ـ‏‏ احتیاط واجب آن است که روزه دار از استعمال آمپولی که به جای‏‎ ‎‏غذا به کار می‌رود خودداری کند، ولی تزریق آمپولی که عضو را بی حس می‌کند یا به‏‎ ‎‏جای دوا استعمال می‌شود اشکال ندارد. ‏

‏‏مساله ۱۵۷۷ ـ‏‏ اگر روزه دار چیزی را که لای دندان مانده است عمداً فرو ببرد، ‏‎ ‎‏روزه اش باطل می‌شود. ‏

‏‏مساله ۱۵۷۸ ـ‏‏ کسی که می‌خواهد روزه بگیرد، لازم نیست پیش از اذان‏‎ ‎‏دندانهایش را خلال کند، ولی اگر بداند غذایی که لای دندان مانده در روز فرو می‌رود‏‎ ‎‏چنانچه خلال نکند و چیزی از آن فرو رود، روزه اش باطل می‌شود بلکه اگر فرو هم‏‎ ‎‏نرود بنابر احتیاط واجب باید قضای آن روز را بگیرد. ‏

‏‏مساله ۱۵۷۹ ـ‏‏ فرو بردن آب دهان، اگرچه بواسطۀ خیال کردن ترشی و مانند آن‏‎ ‎‏در دهان جمع شده باشد، روزه را باطل نمی‌کند. ‏

‏‏مساله ۱۵۸۰ ـ‏‏ فرو بردن اخلاط سر و سینه، تا به فضای دهان نرسیده اشکال‏‎ ‎‏ندارد، ولی اگر داخل فضای دهان شود، احتیاط واجب آن است که آن را فرو نبرد. ‏

‏‏مساله ۱۵۸۱ ـ‏‏ اگر روزه دار بقدری تشنه شود که بترسد از تشنگی بمیرد می‌تواند‏‎ ‎‏به اندازه‌ای که از مردن نجات پیدا کند آب بیاشامد، ولی روزۀ او باطل می‌شود، و اگر‏‎ ‎‏ماه رمضان باشد، باید در بقیۀ روز از به جا آوردن کاری که روزه را باطل می‌کند‏‎ ‎‏خودداری نماید. ‏

‏‏مساله ۱۵۸۲ ـ‏‏ جویدن غذا برای بچه یا پرنده و چشیدن غذا و مانند این‌ها که‏‎ ‎‏معمولاً به حلق نمی‌رسد، اگرچه اتفاقاً به حلق برسد، روزه را باطل نمی‌کند، ولی اگر‏‎ ‎‏انسان از اول بداند که به حلق می‌رسد چنانچه فرو رود، روزه اش باطل می‌شود و باید‏‎ ‎‏قضای آن را بگیرد و کفاره هم بر او واجب است. ‏

‏‏مساله ۱۵۸۳ ـ‏‏ انسان نمی‌تواند برای ضعف، روزه را بخورد، ولی اگر ضعف او‏‎ ‎‏بقدری است که معمولاً نمی‌شود آن را تحمل کرد، خوردن روزه اشکال ندارد.

‏‏۲ ـ جِماع

‏‏مساله ۱۵۸۴ ـ‏‏ جماع روزه را باطل می‌کند، اگرچه فقط به مقدار ختنه گاه داخل‏‎ ‎‏شود و منی هم بیرون نیاید. ‏

‎‏مساله ۱۵۸۵ ـ‏‏ اگر کمتر از مقدار ختنه گاه داخل شود و منی هم بیرون نیاید، روزه‏‎ ‎‏باطل نمی‌شود، ولی کسی که آلتش را بریده اند اگر کمتر از ختنه گاه را هم داخل کند‏‎ ‎‏روزه اش باطل می‌شود. ‏

‏‏مساله ۱۵۸۶ ـ‏‏ اگر شک کند که به اندازۀ ختنه گاه داخل شده یا نه، روزۀ او صحیح‏‎ ‎‏است و کسی هم که آلتش را بریده اند اگر شک کند که دخول شده یا نه، روزۀ او‏‎ ‎‏صحیح است. ‏

‏‏مساله ۱۵۸۷ ـ‏‏ اگر فراموش کند که روزه است و جماع نماید، یا او را به جماع‏‎ ‎‏مجبور نمایند، به طوری که از اختیار او خارج باشد، روزۀ او باطل نمی‌شود، ولی‏‎ ‎‏چنانچه در بین جماع یادش بیاید، یا دیگر مجبور نباشد، باید فوراً از حال جماع‏‎ ‎‏خارج شود، و اگر خارج نشود، روزۀ او باطل است. ‏

‏‏۳ ـ استمناء‏

‏‏مساله ۱۵۸۸ ـ‏‏ اگر روزه دار استمناء کند یعنی با خود کاری کند که منی از او بیرون‏‎ ‎‏آید، روزه اش باطل می‌شود. ‏

‏‏مساله ۱۵۸۹ ـ‏‏ اگر بی اختیار منی از او بیرون آید، روزه اش باطل نیست. ولی اگر‏‎ ‎‏کاری کند که بی اختیار منی از او بیرون آید، روزه اش باطل می‌شود. ‏

‏‏مساله ۱۵۹۰ ـ‏‏ هرگاه روزه دار بداند که اگر در روز بخوابد محتلم می‌شود یعنی‏‎ ‎‏در خواب منی از او بیرون می‌آید، می‌تواند در روز بخوابد و چنانچه بخوابد و محتلم‏‎ ‎‏هم بشود روزه اش صحیح است. ‏

‏‏مساله ۱۵۹۱ ـ‏‏ اگر روزه دار در حال بیرون آمدن منی از خواب بیدار شود، واجب‏‎ ‎‏نیست از بیرون آمدن آن جلوگیری کند. ‏

‏‏مساله ۱۵۹۲ ـ‏‏ روزه داری که محتلم شده، می‌تواند بول کند و به دستوری که در‏‎ ‎‏مساله ۷۲ گفته شد، استبراء نماید، ولی اگر بداند بواسطۀ بول یا استبراء کردن‏‎ ‎‏باقیماندۀ منی از مجری بیرون می‌آید در صورتی که غسل کرده باشد نمی‌تواند‏‎ ‎‏استبراء کند. ‏

‏‏مساله ۱۵۹۳ ـ‏‏ روزه داری که محتلم شده اگر بداند منی در مجری مانده و در‏‎‏صورتی که پیش از غسل بول نکند بعد از غسل منی از او بیرون می‌آید، بنابر احتیاط‏‎ ‎‏واجب باید پیش از غسل بول کند. ‏

‏‏مساله ۱۵۹۴ ـ‏‏ اگر به قصد بیرون آمدن منی کاری بکند در صورتی که منی از او‏‎ ‎‏بیرون نیاید روزه اش باطل نمی‌شود. ‏

‏‏مساله ۱۵۹۵ ـ‏‏ اگر روزه دار بدون قصد بیرون آمدن منی با کسی بازی و شوخی‏‎ ‎‏کند در صورتی که عادت نداشته باشد که بعد از بازی و شوخی منی از او خارج شود‏‎ ‎‏اگرچه اتفاقاً منی بیرون آید روزۀ او صحیح است. ولی اگر شوخی را ادامه دهد تا آنجا‏‎ ‎‏که نزدیک است منی خارج شود و خودداری نکند تا خارج گردد روزه اش باطل‏‎ ‎‏است. ‏

‏‏۴ ـ دروغ بستن به خدا و پیغمبر‏

‏‏مساله ۱۵۹۶ ـ‏‏ اگر روزه دار به گفتن یا به نوشتن یا به اشاره و مانند این‌ها به خدا و‏‎ ‎‏پیغمبر و جانشینان آن حضرت عمداً نسبت دروغ بدهد اگرچه فوراً بگوید دروغ گفتم‏‎ ‎‏یا توبه کند، روزۀ او باطل است و احتیاط واجب آن است که حضرت زهرا سلام الله‏‎ ‎‏علی‌ها و سایر پیغمبران و جانشینان آنان هم در این حکم فرقی ندارند. ‏

‏‏مساله ۱۵۹۷ ـ‏‏ اگر بخواهد خبری را که نمی‌داند راست است یا دروغ نقل کند، ‏‎ ‎‏بنابر احتیاط واجب باید از کسی که آن خبر را گفته، یا از کتابی که آن خبر در آن نوشته‏‎ ‎‏شده نقل نماید لکن اگر خودش هم خبر بدهد روزه اش باطل نمی‌شود. ‏

‏‏مساله ۱۵۹۸ ـ‏‏ اگر چیزی را به اعتقاد این که راست است از قول خدا یا پیغمبر‏‎ ‎‏نقل کند و بعد بفهمد دروغ بوده، روزه اش باطل نمی‌شود. ‏

‏‏مساله ۱۵۹۹ ـ‏‏ اگر بداند دروغ بستن به خدا و پیغمبر روزه را باطل می‌کند و‏‎ ‎‏چیزی را که می‌داند دروغ است به آنان نسبت دهد و بعداً بفهمد آنچه را که گفته‏‎ ‎‏راست بوده، روزه اش صحیح است. ‏

‏‏مساله ۱۶۰۰ ـ‏‏ اگر دروغی را که دیگری ساخته عمداً به خدا و پیغمبر و‏‎ ‎‏جانشینان پیغمبر نسبت دهد روزه اش باطل می‌شود، ولی اگر از قول کسی که آن دروغ‏‎ ‎‏را ساخته نقل کند اشکال ندارد. ‏

‎‏مساله ۱۶۰۱ ـ‏‏ اگر از روزه دار بپرسند که آیا پیغمبر ‏‏صلی الله علیه و آله وسلم‏‏ چنین مطلبی فرموده اند‏‎ ‎‏و او جایی که در جواب باید بگوید نه، عمداً بگوید بلی، یا جایی که باید بگوید بلی‏‎ ‎‏عمداً بگوید نه، روزه اش باطل می‌شود. ‏

‏‏مساله ۱۶۰۲ ـ‏‏ اگر از قول خدا یا پیغمبر حرف راستی را بگوید بعد بگوید دروغ‏‎ ‎‏گفتم یا در شب دروغی را به آنان نسبت دهد و فردای آن روز که روزه می‌باشد بگوید‏‎ ‎‏آنچه دیشب گفتم راست است، روزه اش باطل می‌شود. ‏

‏‏۵ ـ رساندن غبار غلیظ به حلق‏

‏‏ ‏‏‏مساله ۱۶۰۳ ـ‏‏ رساندن غبار غلیظ به حلق روزه را باطل می‌کند، چه غبار چیزی‏‎ ‎‏باشد که خوردن آن حلال است مثل آرد، یا غبار چیزی باشد که خوردن آن حرام‏‎ ‎‏است. ‏

‏‏مساله ۱۶۰۴ ـ‏‏ اگر بواسطۀ باد غبار غلیظی پیدا شود و انسان با این که متوجه‏‎ ‎‏است، مواظبت نکند و به حلق برسد، روزه اش باطل می‌شود. ‏

‏‏مساله ۱۶۰۵ ـ‏‏ احتیاط واجب آن است که روزه دار دود سیگار و تنباکو و مانند‏‎ ‎‏این‌ها را هم به حلق نرساند. ولی بخار غلیظ، روزه را باطل نمی‌کند، مگر این که در‏‎ ‎‏دهان به صورت آب درآید و فرو دهد. ‏

‏‏مساله ۱۶۰۶ ـ‏‏ اگر مواظبت نکند و غبار یا بخار یا دود و مانند این‌ها داخل حلق‏‎ ‎‏شود، چنانچه یقین داشته که به حلق نمی‌رسد روزه اش صحیح است. ‏

‏‏مساله ۱۶۰۷ ـ‏‏ اگر فراموش کند که روزه است و مواظبت نکند، یا بی اختیار غبار‏‎ ‎‏و مانند آن به حلق او برسد روزه اش باطل نمی‌شود و چنانچه ممکن است باید آن را‏‎ ‎‏بیرون آورد.

‏‏۶ ـ فرو بردن سر در آب‏

‏‏مساله ۱۶۰۸ ـ‏‏ اگر روزه دار عمداً تمام سر را در آب فرو برد، اگرچه باقی بدن او‏‎ ‎‏از آب بیرون باشد، بنابر احتیاط واجب باید قضای آن روزه را بگیرد. ولی اگر تمام‏‎ ‎‏بدن را آب بگیرد و مقداری از سر بیرون باشد، روزه باطل نمی‌شود.

‎‏مساله ۱۶۰۹ ـ‏‏ اگر نصف سر را یک دفعه و نصف دیگر آن را دفعۀ دیگر در آب‏‎ ‎‏فرو برد، روزه اش باطل نمی‌شود. ‏

‏‏مساله ۱۶۱۰ ـ‏‏ اگر شک کند که تمام سر زیر آب رفته یا نه، روزه اش صحیح‏‎ ‎‏است. ‏

‏‏مساله ۱۶۱۱ ـ‏‏ اگر تمام سر زیر آب برود، ولی مقداری از مو‌ها بیرون بماند روزه‏‎ ‎‏باطل می‌شود. ‏

‏‏مساله ۱۶۱۲ ـ‏‏ احتیاط واجب آن است که سر را در گلاب فرو نبرد، ولی در آبهای‏‎ ‎‏مضاف دیگر و در چیز‌های دیگر که روان است اشکال ندارد. ‏

‏‏مساله ۱۶۱۳ ـ‏‏ اگر روزه دار بی اختیار در آب بیفتد و تمام سر او را آب بگیرد، یا‏‎ ‎‏فراموش کند که روزه است و سر در آب فرو برد، روزۀ او باطل نمی‌شود. ‏

‏‏مساله ۱۶۱۴ ـ‏‏ اگر عادتاً با افتادن در آب سرش زیر آب می‌رود، چنانچه با توجه‏‎ ‎‏به این مطلب خود را در آب بیندازد و سرش زیر آب برود روزه اش باطل می‌شود. ‏

‏‏مساله ۱۶۱۵ ـ‏‏ اگر فراموش کند که روزه است و سر را در آب فرو برد، یا دیگری‏‎ ‎‏به زور سر او را در آب فرو برد، چنانچه در زیر آب یادش بیاید که روزه است، یا آن‏‎ ‎‏کس دست خود را بردارد، باید فوراً سر را بیرون آورد، و چنانچه بیرون نیاورد، ‏‎ ‎‏روزه اش باطل می‌شود. ‏

‏‏مساله ۱۶۱۶ ـ‏‏ اگر فراموش کند که روزه است و به نیت غسل سر را در آب فرو‏‎ ‎‏برد، روزه و غسل او صحیح است. ‏

‏‏مساله ۱۶۱۷ ـ‏‏ اگر بداند که روزه است و عمداً برای غسل سر را در آب فرو برد، ‏‎ ‎‏چنانچه روزۀ او، روزۀ واجبی باشد که مثل روزۀ کفاره وقت معینی ندارد، غسل‏‎ ‎‏صحیح و روزه باطل می‌باشد، ولی اگر واجب معین باشد، اگر به فرو بردن سر در‏‎ ‎‏آب، قصد غسل کند، روزۀ او باطل است، و بنابر احتیاط واجب، غسل او هم باطل‏‎ ‎‏است مگر آن که در زیر آب، یا در حال خارج شدن از آب نیت غسل کند که در این‏‎ ‎‏صورت غسل او صحیح است و، اما اگر روزۀ ماه رمضان باشد، هم غسل و هم روزه‏‎ ‎‏باطل است مگر آنکه در همان زیر آب توبه نماید و در حال خارج شدن از آب نیت‏‎ ‎‏غسل کند که در این صورت غسل او صحیح است. ‏

‎‏مساله ۱۶۱۸ ـ‏‏ اگر برای آن که کسی را از غرق شدن نجات دهد سر را در آب فرو‏‎ ‎‏برد، اگرچه نجات دادن او واجب باشد، روزه اش باطل می‌شود. ‏

‏‏۷ ـ باقی ماندن بر جنابت و حیض و نفاس تا اذان صبح‏

‏‏مساله ۱۶۱۹ ـ‏‏ اگر جنب عمداً تا اذان صبح غسل نکند، یا اگر وظیفۀ او تیمم‏‎ ‎‏است عمداً تیمم ننماید، روزه اش باطل است. ‏

‏‏مساله ۱۶۲۰ ـ‏‏ اگر در روزۀ واجبی که مثل روزۀ ماه رمضان وقت آن معین است تا‏‎ ‎‏اذان صبح غسل نکند و تیمم هم ننماید، روزه اش صحیح است. ‏

‏‏مساله ۱۶۲۱ ـ‏‏ کسی که جنب است و می‌خواهد روزۀ واجبی بگیرد که مثل روزۀ‏‎ ‎‏رمضان وقت آن معین است، چنانچه عمداً غسل نکند تا وقت تنگ شود، می‌تواند با‏‎ ‎‏تیمم روزه بگیرد و صحیح است. ‏

‏‏مساله ۱۶۲۲ ـ‏‏ اگر جنب در ماه رمضان غسل را فراموش کند و بعد از یک روز‏‎ ‎‏یادش بیاید، باید روزۀ آن روز را قضا نماید و اگر بعد از چند روز یادش بیاید، باید‏‎ ‎‏روزۀ هر چند روزی را که یقین دارد جنب بوده قضا نماید مثلاً اگر نمی‌داند سه روز‏‎ ‎‏جنب بوده یا چهار روز، باید روزۀ سه روز را قضا کند. ‏

‏‏مساله ۱۶۲۳ ـ‏‏ کسی که در شب ماه رمضان برای هیچ کدام از غسل و تیمم وقت‏‎ ‎‏ندارد، اگر خود را جنب کند، روزه اش باطل است و قضا و کفاره بر او واجب‏‎ ‎‏می شود، ولی اگر برای تیمم وقت دارد، چنانچه خود را جنب کند، با تیمم روزۀ او‏‎ ‎‏صحیح است، ولی گناهکار است. ‏

‏‏مساله ۱۶۲۴ ـ‏‏ اگر گمان کند که به اندازۀ غسل وقت دارد و خود را جنب کند و‏‎ ‎‏بعد بفهمد وقت تنگ بوده چنانچه تیمم کند روزه اش صحیح است. ‏

‏‏مساله ۱۶۲۵ ـ‏‏ کسی که در شب ماه رمضان جنب است و می‌داند که اگر بخوابد‏‎ ‎‏تا صبح بیدار نمی‌شود، نباید بخوابد و چنانچه بخوابد و تا صبح بیدار نشود، روزه اش‏‎ ‎‏باطل است و قضا و کفاره بر او واجب می‌شود. ‏

‏‏مساله ۱۶۲۶ ـ‏‏ هرگاه جنب در شب ماه رمضان بخوابد و بیدار شود اگر احتمال‏‎ ‎‏بدهد که اگر دوباره بخوابد بیدار می‌شود برای غسل، می‌تواند بخوابد. ‏

‎‏مساله ۱۶۲۷ ـ‏‏ کسی که در شب ماه رمضان جنب است و می‌داند یا احتمال‏‎ ‎‏می دهد که اگر بخوابد پیش از اذان صبح بیدار می‌شود، چنانچه تصمیم داشته باشد‏‎ ‎‏که بعد از بیدار شدن غسل کند و با این تصمیم بخوابد و تا اذان خواب بماند روزه اش‏‎ ‎‏صحیح است. ‏

‏‏مساله ۱۶۲۸ ـ‏‏ کسی که در شب ماه رمضان جنب است و می‌داند یا احتمال‏‎ ‎‏می دهد که اگر بخوابد پیش از اذان صبح بیدار می‌شود، چنانچه غفلت داشته باشد که‏‎ ‎‏بعد از بیدار شدن باید غسل کند، در صورتی که بخوابد و تا اذان صبح خواب بماند‏‎ ‎‏روزه اش صحیح است. ‏

‏‏مساله ۱۶۲۹ ـ‏‏ کسی که در شب ماه رمضان جنب است و می‌داند یا احتمال‏‎ ‎‏می دهد که اگر بخوابد پیش از اذان صبح بیدار می‌شود، چنانچه نخواهد بعد از بیدار‏‎ ‎‏شدن غسل کند، یا تردید داشته باشد که غسل کند یا نه، در صورتی که بخوابد و‏‎ ‎‏بیدار نشود، روزه اش باطل است. ‏

‏‏مساله ۱۶۳۰ ـ‏‏ اگر جنب در شب ماه رمضان بخوابد و بیدار شود و بداند یا‏‎ ‎‏احتمال دهد که اگر دوباره بخوابد پیش از اذان صبح بیدار می‌شود و تصمیم هم‏‎ ‎‏داشته باشد که بعد از بیدار شدن غسل کند، چنانچه دوباره بخوابد و تا اذان بیدار‏‎ ‎‏نشود، باید روزۀ آن روز را قضا کند و همچنین است اگر از خواب دوم بیدار شود و‏‎ ‎‏برای مرتبۀ سوم بخوابد، و کفاره بر او واجب نمی‌شود. ‏

‏‏مساله ۱۶۳۱ ـ‏‏ خوابی را که در آن محتلم شده نباید خواب اول حساب کرد بلکه‏‎ ‎‏اگر از آن خواب بیدار شود و دوباره بخوابد خواب اول حساب می‌شود. ‏

‏‏مساله ۱۶۳۲ ـ‏‏ اگر روزه دار در روز محتلم شود، واجب نیست فوراً غسل کند. ‏

‏‏مساله ۱۶۳۳ ـ‏‏ هرگاه در ماه رمضان بعد از اذان صبح بیدار شود و ببیند محتلم‏‎ ‎‏شده، اگرچه بداند پیش از اذان محتلم شده، روزۀ او صحیح است. ‏

‏‏مساله ۱۶۳۴ ـ‏‏ کسی که می‌خواهد قضای روزۀ رمضان را بگیرد، هرگاه تا اذان‏‎ ‎‏صبح جنب بماند، اگرچه از روی عمد نباشد روزۀ او باطل است. ‏

‏‏مساله ۱۶۳۵ ـ‏‏ کسی که می‌خواهد قضای روزۀ رمضان را بگیرد اگر بعد از اذان‏

‎‏صبح بیدار شود و ببیند محتلم شده و بداند پیش از اذان محتلم شده است، چنانچه‏‎ ‎‏وقت قضای روزه تنگ است مثلاً پنج روز روزۀ قضای رمضان دارد و پنج روز هم به‏‎ ‎‏رمضان مانده است، بعد از رمضان عوض آن را به جا آورد و اگر وقت قضای روزه‏‎ ‎‏تنگ نیست باید روز دیگر روزه بگیرد، و در هر صورت این روز را لازم نیست روزه‏‎ ‎‏بگیرد. ‏

‏‏مساله ۱۶۳۶ ـ‏‏ اگر در روزۀ واجبی غیر روزۀ رمضان و قضای آن تا اذان صبح‏‎ ‎‏جنب بماند، روزه اش صحیح است چه وقت آن معین باشد و چه نباشد. ‏

‏‏مساله ۱۶۳۷ ـ‏‏ اگر زن پیش از اذان صبح از حیض یا نفاس پاک شود و عمداً غسل‏‎ ‎‏نکند، یا اگر وظیفۀ او تیمم است عمداً تیمم نکند روزه اش باطل است. ‏

‏‏مساله ۱۶۳۸ ـ‏‏ اگر زن پیش از اذان صبح از حیض یا نفاس پاک شود و برای غسل‏‎ ‎‏وقت نداشته باشد، چنانچه بخواهد روزۀ ماه رمضان یا قضای آن را بگیرد باید تیمم‏‎ ‎‏نماید و روزه اش صحیح است، و اگر بخواهد روزۀ مستحب یا روزۀ واجب مثل روزۀ‏‎ ‎‏کفاره و روزۀ نذری بگیرد اگرچه بدون تیمم هم روزه اش صحیح است، ولی احتیاط‏‎ ‎‏مستحب آن است که تیمم کند. ‏

‏‏مساله ۱۶۳۹ ـ‏‏ اگر زن نزدیک اذان صبح از حیض یا نفاس پاک شود و برای هیچ‏‎ ‎‏کدام از غسل و تیمم وقت نداشته باشد، یا بعد از اذان بفهمد که پیش از اذان پاک‏‎ ‎‏شده، روزۀ او صحیح است، ولی اگر در وسعت وقت قضای رمضان را گرفته باشد‏‎ ‎‏صحیح بودن آن اشکال دارد. ‏

‏‏مساله ۱۶۴۰ ـ‏‏ اگر زن بعد از اذان صبح از خون حیض یا نفاس پاک شود، یا در‏‎ ‎‏بین روز خون حیض یا نفاس بیند اگرچه نزدیک مغرب باشد، روزۀ او باطل است. ‏

‏‏مساله ۱۶۴۱ ـ‏‏ اگر زن غسل حیض یا نفاس را فراموش کند و بعد از یک روز یا‏‎ ‎‏چند روز یادش بیاید، روزه‌هایی که گرفته صحیح است. ‏

‏‏مساله ۱۶۴۲ ـ‏‏ اگر زن پیش از اذان صبح در ماه رمضان از حیض یا نفاس پاک‏‎ ‎‏شود و در غسل کردن کوتاهی کند و تا اذان غسل نکند و در تنگی وقت تیمم هم‏‎ ‎‏نکند، روزه اش باطل است. ولی چنانچه کوتاهی نکند مثلاً منتظر باشد که حمام زنانه‏ ‎‏شود، اگرچه سه مرتبه بخوابد و تا اذان غسل نکند، در صورتی که تیمم کند روزۀ او‏‎ ‎‏صحیح است. ‏

‏‏مساله ۱۶۴۳ ـ‏‏ اگر زنی که در حال استحاضه است، غسل‌های خود را به تفصیلی‏‎ ‎‏که در احکام استحاضه (در مساله ۴۱۷ به بعد گفته شد) به جا آورد، روزۀ او صحیح‏‎ ‎‏است. ‏

‏‏مساله ۱۶۴۴ ـ‏‏ کسی که مس میت کرده یعنی جایی از بدن خود را به بدن میت‏‎ ‎‏رسانده، می‌تواند بدون غسل مس میت روزه بگیرد، و اگر در حال روزه هم میت را‏‎ ‎‏مس نماید، روزۀ او باطل نمی‌شود. ‏

‏‏۸ ـ اِماله کردن

‏‏مساله ۱۶۴۵ ـ‏‏ اماله کردن با چیز روان اگرچه از روی ناچاری و برای معالجه‏‎ ‎‏باشد روزه را باطل می‌کند، ولی استعمال شیاف‌هایی که برای معالجه است اشکال‏‎ ‎‏ندارد، و احتیاط واجب آن است که از استعمال شیاف‌هایی که برای کیف کردن است‏‎ ‎‏مثل شیاف تریاک یا برای تغذیه از این مجری است خودداری نمایند. ‏

۹ـ قِی کردن‏

‏‏مساله ۱۶۴۶ ـ‏‏ هرگاه روزه دار عمداً قی کند ـ اگرچه بواسطۀ مرض و مانند آن‏‎ ‎‏ناچار باشد ـ روزه اش باطل می‌شود، ولی اگر سهواً یا بی اختیار قی کند اشکال ندارد. ‏

‏‏مساله ۱۶۴۷ ـ‏‏ اگر در شب چیزی بخورد که می‌داند بواسطۀ خوردن آن، در روز‏‎ ‎‏بی اختیار قی می‌کند، احتیاط واجب آن است که روزۀ آن روز را قضا نماید. ‏

‏‏مساله ۱۶۴۸ ـ‏‏ اگر روزه دار بتواند از قی کردن خودداری کند چنانچه برای او‏‎ ‎‏ضرر و مشقت نداشته باشد، باید خودداری نماید. ‏

‏‏مساله ۱۶۴۹ ـ‏‏ اگر مگس در گلوی روزه دار برود، چنانچه بقدری پایین رود که به‏‎ ‎‏فرو بردن آن خوردن نمی‌گویند لازم نیست آن را بیرون آورد و روزۀ او صحیح است، ‏‎ ‎‏و اگر به این مقدار پایین نرود باید آن را بیرون آورد اگرچه موجب شود که قی کند و‏‎ ‎‏روزه اش باطل شود، و چنانچه فرو برد روزه اش باطل می‌شود، و بنابر احتیاط واجب‏ ‎‏باید کفاره جمع بدهد. ‏

‏‏مساله ۱۶۵۰ ـ‏‏ اگر سهواً چیزی را فرو ببرد و پیش از رسیدن به شکم یادش بیاید‏‎ ‎‏که روزه است، چنانچه بقدری پایین رفته باشد که آن را داخل شکم کند خوردن‏‎ ‎‏نمی گویند لازم نیست آن را بیرون آورد و روزۀ او صحیح است. ‏

‏‏مساله ۱۶۵۱ ـ‏‏ اگر یقین داشته باشد که بواسطۀ آروغ زدن، چیزی از گلو بیرون‏‎ ‎‏می آید نباید عمداً آروغ بزند، ولی اگر یقین نداشته باشد اشکال ندارد. ‏

‏‏مساله ۱۶۵۲ ـ‏‏ اگر آروغ بزند و بدون اختیار چیزی در گلو یا دهانش بیاید، باید‏‎ ‎‏آن را بیرون بریزد و اگر بی اختیار فرو رود، روزه اش صحیح است. ‏

www.mizanonline.com

www.mizanonline.com .

چیزهایی که روزه را باطل میکند

‏‏مساله 1572ـ‏‏ نُه چیز روزه را باطل می کند.‏

‏‏اول: خوردن و آشامیدن، دوم: جماع، سوم: استمناء، و استمناء آن است که‏‎ ‎‏انسان با خود کاری کند که منی از او بیرون آید. چهارم: دروغ بستن به خدا و پیغمبر و‏‎ ‎‏جانشینان پیغمبر ‏‏علیهم السلام‏‏. پنجم: رساندن غبار غلیظ به حلق. ششم: فرو بردن تمام سر در‏‎ ‎‏آب. هفتم: باقیماندن بر جنابت و حیض و نفاس تا اذان صبح. هشتم: اماله کردن با‏‎ ‎‏چیزهای روان. نهم: قی کردن، و احکام اینها در مسائل آینده گفته می شود.‏

‏‏ ‏

‏‏1ـ خوردن و آشامیدن‏

‏‏ ‏

‏‏مساله 1573ـ‏‏ اگر روزه دار عمداً چیزی بخورد یا بیاشامد، روزۀ او باطل‏‎ ‎‏می شود، چه خوردن و آشامیدن آن چیز معمول باشد مثل نان و آب، چه معمول‏‎ ‎‏نباشد مثل خاک و شیرۀ درخت، و چه کم باشد یا زیاد، حتی اگر مسواک را از دهان‏‎ ‎‏بیرون آورد و دوباره به دهان ببرد و رطوبت آن را فرو برد روزۀ او باطل می شود مگر‏‎ ‎‏آن که رطوبت مسواک در آب دهان به طوری از بین برود که رطوبت خارج به آن گفته‏‎ ‎‏نشود.‏

‏‏مساله 1574ـ‏‏ اگر موقعی که مشغول غذا خوردن است بفهمد صبح شده، باید‏‎ ‎‏لقمه را از دهان بیرون آورد و چنانچه عمداً فرو برد روزه اش باطل است و به دستوری‏‎ ‎‏که بعداً گفته خواهد شد کفاره هم بر او واجب می شود.‏

‏‏مساله 1575ـ‏‏ اگر روزه دار سهواً چیزی بخورد یا بیاشامد، روزه اش باطل‏‎ ‎‏نمی شود.‏

‏‏‎

‎‏مساله 1576ـ‏‏ احتیاط واجب آن است که روزه دار از استعمال آمپولی که به جای‏‎ ‎‏غذا به کار می رود خودداری کند، ولی تزریق آمپولی که عضو را بی حس می کند یا به‏‎ ‎‏جای دوا استعمال می شود اشکال ندارد.‏

‏‏مساله 1577ـ‏‏ اگر روزه دار چیزی را که لای دندان مانده است عمداً فرو ببرد،‏‎ ‎‏روزه اش باطل می شود.‏

‏‏مساله 1578ـ‏‏ کسی که می خواهد روزه بگیرد، لازم نیست پیش از اذان‏‎ ‎‏دندانهایش را خلال کند، ولی اگر بداند غذایی که لای دندان مانده در روز فرو می رود‏‎ ‎‏چنانچه خلال نکند و چیزی از آن فرو رود، روزه اش باطل می شود بلکه اگر فرو هم‏‎ ‎‏نرود بنابر احتیاط واجب باید قضای آن روز را بگیرد.‏

‏‏مساله 1579ـ‏‏ فرو بردن آب دهان، اگرچه بواسطۀ خیال کردن ترشی و مانند آن‏‎ ‎‏در دهان جمع شده باشد، روزه را باطل نمی کند.‏

‏‏مساله 1580ـ‏‏ فرو بردن اخلاط سر و سینه، تا به فضای دهان نرسیده اشکال‏‎ ‎‏ندارد، ولی اگر داخل فضای دهان شود، احتیاط واجب آن است که آن را فرو نبرد.‏

‏‏مساله 1581ـ‏‏ اگر روزه دار بقدری تشنه شود که بترسد از تشنگی بمیرد می تواند‏‎ ‎‏به اندازه ای که از مردن نجات پیدا کند آب بیاشامد ولی روزۀ او باطل می شود، و اگر‏‎ ‎‏ماه رمضان باشد، باید در بقیۀ روز از به جا آوردن کاری که روزه را باطل می کند‏‎ ‎‏خودداری نماید.‏

‏‏مساله 1582ـ‏‏ جویدن غذا برای بچه یا پرنده و چشیدن غذا و مانند اینها که‏‎ ‎‏معمولاً به حلق نمی رسد، اگرچه اتفاقاً به حلق برسد، روزه را باطل نمی کند، ولی اگر‏‎ ‎‏انسان از اول بداند که به حلق می رسد چنانچه فرو رود، روزه اش باطل می شود و باید‏‎ ‎‏قضای آن را بگیرد و کفاره هم بر او واجب است.‏

‏‏مساله 1583ـ‏‏ انسان نمی تواند برای ضعف، روزه را بخورد، ولی اگر ضعف او‏‎ ‎‏بقدری است که معمولاً نمی شود آن را تحمل کرد، خوردن روزه اشکال ندارد.‏

‏‏ ‏

‏‏2ـ جِماع‏

‏‏ ‏

‏‏مساله 1584ـ‏‏ جماع روزه را باطل می کند، اگرچه فقط به مقدار ختنه گاه داخل‏‎ ‎‏شود و منی هم بیرون نیاید.‏

‏‏‎

‎‏مساله 1585ـ‏‏ اگر کمتر از مقدار ختنه گاه داخل شود و منی هم بیرون نیاید، روزه‏‎ ‎‏باطل نمی شود ولی کسی که آلتش را بریده اند اگر کمتر از ختنه گاه را هم داخل کند‏‎ ‎‏روزه اش باطل می شود.‏

‏‏مساله 1586ـ‏‏ اگر شک کند که به اندازۀ ختنه گاه داخل شده یا نه، روزۀ او صحیح‏‎ ‎‏است و کسی هم که آلتش را بریده اند اگر شک کند که دخول شده یا نه، روزۀ او‏‎ ‎‏صحیح است.‏

‏‏مساله 1587ـ‏‏ اگر فراموش کند که روزه است و جماع نماید، یا او را به جماع‏‎ ‎‏مجبور نمایند، به طوری که از اختیار او خارج باشد، روزۀ او باطل نمی شود، ولی‏‎ ‎‏چنانچه در بین جماع یادش بیاید، یا دیگر مجبور نباشد، باید فوراً از حال جماع‏‎ ‎‏خارج شود، و اگر خارج نشود، روزۀ او باطل است.‏

‏‏ ‏

‏‏3ـ استمناء‏

‏‏ ‏

‏‏مساله 1588ـ‏‏ اگر روزه دار استمناء کند یعنی با خود کاری کند که منی از او بیرون‏‎ ‎‏آید، روزه اش باطل می شود.‏

‏‏مساله 1589ـ‏‏ اگر بی اختیار منی از او بیرون آید، روزه اش باطل نیست. ولی اگر‏‎ ‎‏کاری کند که بی اختیار منی از او بیرون آید، روزه اش باطل می شود.‏

‏‏مساله 1590ـ‏‏ هرگاه روزه دار بداند که اگر در روز بخوابد محتلم می شود یعنی‏‎ ‎‏در خواب منی از او بیرون می آید، می تواند در روز بخوابد و چنانچه بخوابد و محتلم‏‎ ‎‏هم بشود روزه اش صحیح است.‏

‏‏مساله 1591ـ‏‏ اگر روزه دار در حال بیرون آمدن منی از خواب بیدار شود، واجب‏‎ ‎‏نیست از بیرون آمدن آن جلوگیری کند.‏

‏‏مساله 1592ـ‏‏ روزه داری که محتلم شده، می تواند بول کند و به دستوری که در‏‎ ‎‏مساله 72 گفته شد، استبراء نماید، ولی اگر بداند بواسطۀ بول یا استبراء کردن‏‎ ‎‏باقیماندۀ منی از مجری بیرون می آید در صورتی که غسل کرده باشد نمی تواند‏‎ ‎‏استبراء کند.‏

‏‏مساله 1593ـ‏‏ روزه داری که محتلم شده اگر بداند منی در مجری مانده و در‏‏‎

‎‏صورتی که پیش از غسل بول نکند بعد از غسل منی از او بیرون می آید، بنابر احتیاط‏‎ ‎‏واجب باید پیش از غسل بول کند.‏

‏‏مساله 1594ـ‏‏ اگر به قصد بیرون آمدن منی کاری بکند در صورتی که منی از او‏‎ ‎‏بیرون نیاید روزه اش باطل نمی شود.‏

‏‏مساله 1595ـ‏‏ اگر روزه دار بدون قصد بیرون آمدن منی با کسی بازی و شوخی‏‎ ‎‏کند در صورتی که عادت نداشته باشد که بعد از بازی و شوخی منی از او خارج شود‏‎ ‎‏اگرچه اتفاقاً منی بیرون آید روزۀ او صحیح است. ولی اگر شوخی را ادامه دهد تا آنجا‏‎ ‎‏که نزدیک است منی خارج شود و خودداری نکند تا خارج گردد روزه اش باطل‏‎ ‎‏است.‏

‏‏ ‏

‏‏4ـ دروغ بستن به خدا و پیغمبر‏

‏‏ ‏

‏‏مساله 1596ـ‏‏ اگر روزه دار به گفتن یا به نوشتن یا به اشاره و مانند اینها به خدا و‏‎ ‎‏پیغمبر و جانشینان آن حضرت عمداً نسبت دروغ بدهد اگرچه فوراً بگوید دروغ گفتم‏‎ ‎‏یا توبه کند، روزۀ او باطل است و احتیاط واجب آن است که حضرت زهرا سلام الله‏‎ ‎‏علیها و سایر پیغمبران و جانشینان آنان هم در این حکم فرقی ندارند.‏

‏‏مساله 1597ـ‏‏ اگر بخواهد خبری را که نمی داند راست است یا دروغ نقل کند،‏‎ ‎‏بنابر احتیاط واجب باید از کسی که آن خبر را گفته، یا از کتابی که آن خبر در آن نوشته‏‎ ‎‏شده نقل نماید لکن اگر خودش هم خبر بدهد روزه اش باطل نمی شود.‏

‏‏مساله 1598ـ‏‏ اگر چیزی را به اعتقاد این که راست است از قول خدا یا پیغمبر‏‎ ‎‏نقل کند و بعد بفهمد دروغ بوده، روزه اش باطل نمی شود.‏

‏‏مساله 1599ـ‏‏ اگر بداند دروغ بستن به خدا و پیغمبر روزه را باطل می کند و‏‎ ‎‏چیزی را که می داند دروغ است به آنان نسبت دهد و بعداً بفهمد آنچه را که گفته‏‎ ‎‏راست بوده، روزه اش صحیح است.‏

‏‏مساله 1600ـ‏‏ اگر دروغی را که دیگری ساخته عمداً به خدا و پیغمبر و‏‎ ‎‏جانشینان پیغمبر نسبت دهد روزه اش باطل می شود ولی اگر از قول کسی که آن دروغ‏‎ ‎‏را ساخته نقل کند اشکال ندارد.‏

‏‏‎

‎‏مساله 1601ـ‏‏ اگر از روزه دار بپرسند که آیا پیغمبر ‏‏صلی الله علیه و آله وسلم‏‏ چنین مطلبی فرموده اند‏‎ ‎‏و او جایی که در جواب باید بگوید نه، عمداً بگوید بلی، یا جایی که باید بگوید بلی‏‎ ‎‏عمداً بگوید نه، روزه اش باطل می شود.‏

‏‏مساله 1602ـ‏‏ اگر از قول خدا یا پیغمبر حرف راستی را بگوید بعد بگوید دروغ‏‎ ‎‏گفتم یا در شب دروغی را به آنان نسبت دهد و فردای آن روز که روزه می باشد بگوید‏‎ ‎‏آنچه دیشب گفتم راست است، روزه اش باطل می شود.‏

‏‏ ‏

‏‏5ـ رساندن غبار غلیظ به حلق‏

‏‏ ‏

‏‏مساله 1603ـ‏‏ رساندن غبار غلیظ به حلق روزه را باطل می کند، چه غبار چیزی‏‎ ‎‏باشد که خوردن آن حلال است مثل آرد، یا غبار چیزی باشد که خوردن آن حرام‏‎ ‎‏است.‏

‏‏مساله 1604ـ‏‏ اگر بواسطۀ باد غبار غلیظی پیدا شود و انسان با این که متوجه‏‎ ‎‏است، مواظبت نکند و به حلق برسد، روزه اش باطل می شود.‏

‏‏مساله 1605ـ‏‏ احتیاط واجب آن است که روزه دار دود سیگار و تنباکو و مانند‏‎ ‎‏اینها را هم به حلق نرساند. ولی بخار غلیظ، روزه را باطل نمی کند، مگر این که در‏‎ ‎‏دهان به صورت آب درآید و فرو دهد.‏

‏‏مساله 1606ـ‏‏ اگر مواظبت نکند و غبار یا بخار یا دود و مانند اینها داخل حلق‏‎ ‎‏شود، چنانچه یقین داشته که به حلق نمی رسد روزه اش صحیح است.‏

‏‏مساله 1607ـ‏‏ اگر فراموش کند که روزه است و مواظبت نکند، یا بی اختیار غبار‏‎ ‎‏و مانند آن به حلق او برسد روزه اش باطل نمی شود و چنانچه ممکن است باید آن را‏‎ ‎‏بیرون آورد.‏

‏‏ ‏

‏‏6ـ فرو بردن سر در آب‏

‏‏ ‏

‏‏مساله 1608ـ‏‏ اگر روزه دار عمداً تمام سر را در آب فرو برد، اگرچه باقی بدن او‏‎ ‎‏از آب بیرون باشد، بنابر احتیاط واجب باید قضای آن روزه را بگیرد. ولی اگر تمام‏‎ ‎‏بدن را آب بگیرد و مقداری از سر بیرون باشد، روزه باطل نمی شود.‏

‏‏‎

‎‏مساله 1609ـ‏‏ اگر نصف سر را یک دفعه و نصف دیگر آن را دفعۀ دیگر در آب‏‎ ‎‏فرو برد، روزه اش باطل نمی شود.‏

‏‏مساله 1610ـ‏‏ اگر شک کند که تمام سر زیر آب رفته یا نه، روزه اش صحیح‏‎ ‎‏است.‏

‏‏مساله 1611ـ‏‏ اگر تمام سر زیر آب برود ولی مقداری از موها بیرون بماند روزه‏‎ ‎‏باطل می شود.‏

‏‏مساله 1612ـ‏‏ احتیاط واجب آن است که سر را در گلاب فرو نبرد ولی در آبهای‏‎ ‎‏مضاف دیگر و در چیزهای دیگر که روان است اشکال ندارد.‏

‏‏مساله 1613ـ‏‏ اگر روزه دار بی اختیار در آب بیفتد و تمام سر او را آب بگیرد، یا‏‎ ‎‏فراموش کند که روزه است و سر در آب فرو برد، روزۀ او باطل نمی شود.‏

‏‏مساله 1614ـ‏‏ اگر عادتاً با افتادن در آب سرش زیر آب می رود، چنانچه با توجه‏‎ ‎‏به این مطلب خود را در آب بیندازد و سرش زیر آب برود روزه اش باطل می شود.‏

‏‏مساله 1615ـ‏‏ اگر فراموش کند که روزه است و سر را در آب فرو برد، یا دیگری‏‎ ‎‏به زور سر او را در آب فرو برد، چنانچه در زیر آب یادش بیاید که روزه است، یا آن‏‎ ‎‏کس دست خود را بردارد، باید فوراً سر را بیرون آورد، و چنانچه بیرون نیاورد،‏‎ ‎‏روزه اش باطل می شود.‏

‏‏مساله 1616ـ‏‏ اگر فراموش کند که روزه است و به نیت غسل سر را در آب فرو‏‎ ‎‏برد، روزه و غسل او صحیح است.‏

‏‏مساله 1617ـ‏‏ اگر بداند که روزه است و عمداً برای غسل سر را در آب فرو برد،‏‎ ‎‏چنانچه روزۀ او، روزۀ واجبی باشد که مثل روزۀ کفاره وقت معینی ندارد، غسل‏‎ ‎‏صحیح و روزه باطل می باشد، ولی اگر واجب معین باشد، اگر به فرو بردن سر در‏‎ ‎‏آب، قصد غسل کند، روزۀ او باطل است، و بنابر احتیاط واجب، غسل او هم باطل‏‎ ‎‏است مگر آن که در زیر آب، یا در حال خارج شدن از آب نیت غسل کند که در این‏‎ ‎‏صورت غسل او صحیح است و اما اگر روزۀ ماه رمضان باشد، هم غسل و هم روزه‏‎ ‎‏باطل است مگر آنکه در همان زیر آب توبه نماید و در حال خارج شدن از آب نیت‏‎ ‎‏غسل کند که در این صورت غسل او صحیح است.‏

‏‏‎

‎‏مساله 1618ـ‏‏ اگر برای آن که کسی را از غرق شدن نجات دهد سر را در آب فرو‏‎ ‎‏برد، اگرچه نجات دادن او واجب باشد، روزه اش باطل می شود.‏

‏‏ ‏

‏‏7ـ باقی ماندن بر جنابت و حیض و نفاس تا اذان صبح‏

‏‏ ‏

‏‏مساله 1619ـ‏‏ اگر جنب عمداً تا اذان صبح غسل نکند، یا اگر وظیفۀ او تیمم‏‎ ‎‏است عمداً تیمم ننماید، روزه اش باطل است.‏

‏‏مساله 1620ـ‏‏ اگر در روزۀ واجبی که مثل روزۀ ماه رمضان وقت آن معین است تا‏‎ ‎‏اذان صبح غسل نکند و تیمم هم ننماید، روزه اش صحیح است.‏

‏‏مساله 1621ـ‏‏ کسی که جنب است و می خواهد روزۀ واجبی بگیرد که مثل روزۀ‏‎ ‎‏رمضان وقت آن معین است، چنانچه عمداً غسل نکند تا وقت تنگ شود، می تواند با‏‎ ‎‏تیمم روزه بگیرد و صحیح است.‏

‏‏مساله 1622ـ‏‏ اگر جنب در ماه رمضان غسل را فراموش کند و بعد از یک روز‏‎ ‎‏یادش بیاید، باید روزۀ آن روز را قضا نماید و اگر بعد از چند روز یادش بیاید، باید‏‎ ‎‏روزۀ هر چند روزی را که یقین دارد جنب بوده قضا نماید مثلاً اگر نمی داند سه روز‏‎ ‎‏جنب بوده یا چهار روز، باید روزۀ سه روز را قضا کند.‏

‏‏مساله 1623ـ‏‏ کسی که در شب ماه رمضان برای هیچ کدام از غسل و تیمم وقت‏‎ ‎‏ندارد، اگر خود را جنب کند، روزه اش باطل است و قضا و کفاره بر او واجب‏‎ ‎‏می شود، ولی اگر برای تیمم وقت دارد، چنانچه خود را جنب کند، با تیمم روزۀ او‏‎ ‎‏صحیح است ولی گناهکار است.‏

‏‏مساله 1624ـ‏‏ اگر گمان کند که به اندازۀ غسل وقت دارد و خود را جنب کند و‏‎ ‎‏بعد بفهمد وقت تنگ بوده چنانچه تیمم کند روزه اش صحیح است.‏

‏‏مساله 1625ـ‏‏ کسی که در شب ماه رمضان جنب است و می داند که اگر بخوابد‏‎ ‎‏تا صبح بیدار نمی شود، نباید بخوابد و چنانچه بخوابد و تا صبح بیدار نشود، روزه اش‏‎ ‎‏باطل است و قضا و کفاره بر او واجب می شود.‏

‏‏مساله 1626ـ‏‏ هرگاه جنب در شب ماه رمضان بخوابد و بیدار شود اگر احتمال‏‎ ‎‏بدهد که اگر دوباره بخوابد بیدار می شود برای غسل، می تواند بخوابد.‏

‏‏‎

‎‏مساله 1627ـ‏‏ کسی که در شب ماه رمضان جنب است و می داند یا احتمال‏‎ ‎‏می دهد که اگر بخوابد پیش از اذان صبح بیدار می شود، چنانچه تصمیم داشته باشد‏‎ ‎‏که بعد از بیدار شدن غسل کند و با این تصمیم بخوابد و تا اذان خواب بماند روزه اش‏‎ ‎‏صحیح است.‏

‏‏مساله 1628ـ‏‏ کسی که در شب ماه رمضان جنب است و می داند یا احتمال‏‎ ‎‏می دهد که اگر بخوابد پیش از اذان صبح بیدار می شود، چنانچه غفلت داشته باشد که‏‎ ‎‏بعد از بیدار شدن باید غسل کند، در صورتی که بخوابد و تا اذان صبح خواب بماند‏‎ ‎‏روزه اش صحیح است.‏

‏‏مساله 1629ـ‏‏ کسی که در شب ماه رمضان جنب است و می داند یا احتمال‏‎ ‎‏می دهد که اگر بخوابد پیش از اذان صبح بیدار می شود، چنانچه نخواهد بعد از بیدار‏‎ ‎‏شدن غسل کند، یا تردید داشته باشد که غسل کند یا نه، در صورتی که بخوابد و‏‎ ‎‏بیدار نشود، روزه اش باطل است.‏

‏‏مساله 1630ـ‏‏ اگر جنب در شب ماه رمضان بخوابد و بیدار شود و بداند یا‏‎ ‎‏احتمال دهد که اگر دوباره بخوابد پیش از اذان صبح بیدار می شود و تصمیم هم‏‎ ‎‏داشته باشد که بعد از بیدار شدن غسل کند، چنانچه دوباره بخوابد و تا اذان بیدار‏‎ ‎‏نشود، باید روزۀ آن روز را قضا کند و همچنین است اگر از خواب دوم بیدار شود و‏‎ ‎‏برای مرتبۀ سوم بخوابد، و کفاره بر او واجب نمی شود.‏

‏‏مساله 1631ـ‏‏ خوابی را که در آن محتلم شده نباید خواب اول حساب کرد بلکه‏‎ ‎‏اگر از آن خواب بیدار شود و دوباره بخوابد خواب اول حساب می شود.‏

‏‏مساله 1632ـ‏‏ اگر روزه دار در روز محتلم شود، واجب نیست فوراً غسل کند.‏

‏‏مساله 1633ـ‏‏ هرگاه در ماه رمضان بعد از اذان صبح بیدار شود و ببیند محتلم‏‎ ‎‏شده، اگرچه بداند پیش از اذان محتلم شده، روزۀ او صحیح است.‏

‏‏مساله 1634ـ‏‏ کسی که می خواهد قضای روزۀ رمضان را بگیرد، هرگاه تا اذان‏‎ ‎‏صبح جنب بماند، اگرچه از روی عمد نباشد روزۀ او باطل است.‏

‏‏مساله 1635ـ‏‏ کسی که می خواهد قضای روزۀ رمضان را بگیرد اگر بعد از اذان‏‏‎

‎‏صبح بیدار شود و ببیند محتلم شده و بداند پیش از اذان محتلم شده است، چنانچه‏‎ ‎‏وقت قضای روزه تنگ است مثلاً پنج روز روزۀ قضای رمضان دارد و پنج روز هم به‏‎ ‎‏رمضان مانده است، بعد از رمضان عوض آن را به جا آورد و اگر وقت قضای روزه‏‎ ‎‏تنگ نیست باید روز دیگر روزه بگیرد، و در هر صورت این روز را لازم نیست روزه‏‎ ‎‏بگیرد.‏

‏‏مساله 1636ـ‏‏ اگر در روزۀ واجبی غیر روزۀ رمضان و قضای آن تا اذان صبح‏‎ ‎‏جنب بماند، روزه اش صحیح است چه وقت آن معین باشد و چه نباشد.‏

‏‏مساله 1637ـ‏‏ اگر زن پیش از اذان صبح از حیض یا نفاس پاک شود و عمداً غسل‏‎ ‎‏نکند، یا اگر وظیفۀ او تیمم است عمداً تیمم نکند روزه اش باطل است.‏

‏‏مساله 1638ـ‏‏ اگر زن پیش از اذان صبح از حیض یا نفاس پاک شود و برای غسل‏‎ ‎‏وقت نداشته باشد، چنانچه بخواهد روزۀ ماه رمضان یا قضای آن را بگیرد باید تیمم‏‎ ‎‏نماید و روزه اش صحیح است، و اگر بخواهد روزۀ مستحب یا روزۀ واجب مثل روزۀ‏‎ ‎‏کفاره و روزۀ نذری بگیرد اگرچه بدون تیمم هم روزه اش صحیح است ولی احتیاط‏‎ ‎‏مستحب آن است که تیمم کند.‏

‏‏مساله 1639ـ‏‏ اگر زن نزدیک اذان صبح از حیض یا نفاس پاک شود و برای هیچ‏‎ ‎‏کدام از غسل و تیمم وقت نداشته باشد، یا بعد از اذان بفهمد که پیش از اذان پاک‏‎ ‎‏شده، روزۀ او صحیح است، ولی اگر در وسعت وقت قضای رمضان را گرفته باشد‏‎ ‎‏صحیح بودن آن اشکال دارد.‏

‏‏مساله 1640ـ‏‏ اگر زن بعد از اذان صبح از خون حیض یا نفاس پاک شود، یا در‏‎ ‎‏بین روز خون حیض یا نفاس بیند اگرچه نزدیک مغرب باشد، روزۀ او باطل است.‏

‏‏مساله 1641ـ‏‏ اگر زن غسل حیض یا نفاس را فراموش کند و بعد از یک روز یا‏‎ ‎‏چند روز یادش بیاید، روزه هایی که گرفته صحیح است.‏

‏‏مساله 1642ـ‏‏ اگر زن پیش از اذان صبح در ماه رمضان از حیض یا نفاس پاک‏‎ ‎‏شود و در غسل کردن کوتاهی کند و تا اذان غسل نکند و در تنگی وقت تیمم هم‏‎ ‎‏نکند، روزه اش باطل است. ولی چنانچه کوتاهی نکند مثلاً منتظر باشد که حمام زنانه‏‏‎

‎‏شود، اگرچه سه مرتبه بخوابد و تا اذان غسل نکند، در صورتی که تیمم کند روزۀ او‏‎ ‎‏صحیح است.‏

‏‏مساله 1643ـ‏‏ اگر زنی که در حال استحاضه است، غسل های خود را به تفصیلی‏‎ ‎‏که در احکام استحاضه (در مساله 417 به بعد گفته شد) به جا آورد، روزۀ او صحیح‏‎ ‎‏است.‏

‏‏مساله 1644ـ‏‏ کسی که مس میت کرده یعنی جایی از بدن خود را به بدن میت‏‎ ‎‏رسانده، می تواند بدون غسل مس میت روزه بگیرد، و اگر در حال روزه هم میت را‏‎ ‎‏مس نماید، روزۀ او باطل نمی شود.‏

‏‏ ‏

‏‏8ـ اِماله کردن‏

‏‏ ‏

‏‏مساله 1645ـ‏‏ اماله کردن با چیز روان اگرچه از روی ناچاری و برای معالجه‏‎ ‎‏باشد روزه را باطل می کند، ولی استعمال شیاف هایی که برای معالجه است اشکال‏‎ ‎‏ندارد، و احتیاط واجب آن است که از استعمال شیاف هایی که برای کیف کردن است‏‎ ‎‏مثل شیاف تریاک یا برای تغذیه از این مجری است خودداری نمایند.‏

‏‏ ‏

‏‏9ـ قِی کردن‏

‏‏ ‏

‏‏مساله 1646ـ‏‏ هرگاه روزه دار عمداً قی کند ـ اگرچه بواسطۀ مرض و مانند آن‏‎ ‎‏ناچار باشد ـ روزه اش باطل می شود ولی اگر سهواً یا بی اختیار قی کند اشکال ندارد.‏

‏‏مساله 1647ـ‏‏ اگر در شب چیزی بخورد که می داند بواسطۀ خوردن آن، در روز‏‎ ‎‏بی اختیار قی می کند، احتیاط واجب آن است که روزۀ آن روز را قضا نماید.‏

‏‏مساله 1648ـ‏‏ اگر روزه دار بتواند از قی کردن خودداری کند چنانچه برای او‏‎ ‎‏ضرر و مشقت نداشته باشد، باید خودداری نماید.‏

‏‏مساله 1649ـ‏‏ اگر مگس در گلوی روزه دار برود، چنانچه بقدری پایین رود که به‏‎ ‎‏فرو بردن آن خوردن نمی گویند لازم نیست آن را بیرون آورد و روزۀ او صحیح است،‏‎ ‎‏و اگر به این مقدار پایین نرود باید آن را بیرون آورد اگرچه موجب شود که قی کند و‏‎ ‎‏روزه اش باطل شود، و چنانچه فرو برد روزه اش باطل می شود، و بنابر احتیاط واجب‏‏‎

‎‏باید کفاره جمع بدهد.‏

‏‏مساله 1650ـ‏‏ اگر سهواً چیزی را فرو ببرد و پیش از رسیدن به شکم یادش بیاید‏‎ ‎‏که روزه است، چنانچه بقدری پایین رفته باشد که آن را داخل شکم کند خوردن‏‎ ‎‏نمی گویند لازم نیست آن را بیرون آورد و روزۀ او صحیح است.‏

‏‏مساله 1651ـ‏‏ اگر یقین داشته باشد که بواسطۀ آروغ زدن، چیزی از گلو بیرون‏‎ ‎‏می آید نباید عمداً آروغ بزند ولی اگر یقین نداشته باشد اشکال ندارد.‏

‏‏مساله 1652ـ‏‏ اگر آروغ بزند و بدون اختیار چیزی در گلو یا دهانش بیاید، باید‏‎ ‎‏آن را بیرون بریزد و اگر بی اختیار فرو رود، روزه اش صحیح است.‏

‏‎ ‎

‏‎

www.imam-khomeini.ir

www.imam-khomeini.ir .

مبطلات روزه

مبطلات روزه

مبطلات روزه

 نُه چیز روزه را باطل می‌کند :

۱ـ خوردن و آشامیدن؛

۲ـ جماع؛

۳ـ استمناء (استمناء آن است که انسان با خود کاری کند که منی از او بیرون آید)؛

۴ـ دروغ بستن به خدا و پیغمبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم و جانشینان پیغمبر و معصومین علیهم‌السلام؛

۵ـ رساندن غبار به حلق؛

۶ـ فرو بردن تمام سر در آب؛

۷ـ باقی ماندن بر جنابت و حیض و نفاس تا اذان صبح؛

۸ـ اماله کردن با چیزهای روان؛

۹ـ قی کردن.

و احکام اینها به ترتیب در مسائل بعدی ذکر می‌شود.

خوردن و آشامیدن

«۶۳» اگر روزه‌دار عمداً چیزی بخورد یا بیاشامد، روزه او باطل می‌شود؛ چه خوردن و آشامیدن آن چیز معمول باشد، مثل نان و آب، چه معمول نباشد مثل خاک و شیره درخت؛ و چه کم باشد یا زیاد.

«۶۴» اگر موقعی که مشغول غذا خوردن است بفهمد صبح شده، باید لقمه را از دهان بیرون آورد و چنانچه عمداٌ فرود برد روزه‌اش باطل است و به دستوری که بعداً گفته خواهد شد، کفّاره هم بر او واجب می‌شود.

«۶۵» اگر روزه‌دار سهواً چیزی بخورد یا بیاشامد، روزه‌اش باطل نمی‌شود.

«۶۶» احتیاط واجب آن است که روزه‌دار از استعمال آمپولی که به جای غذا به کار می‌رود خودداری کند، بلکه اجتناب خالی از وجه نیست؛ ولی تزریق آمپولی که عضو را بی‌حس می‌کند یا به‌جهت دیگر استعمال می‌شود اشکال ندارد و اجتناب از آمپولی که معلوم نیست از قسم اول باشد یا نه، لازم نیست.

«۶۷» اگر روزه‌دار چیزی را که لای دندان مانده است عمداً فرو ببرد، روزه‌اش باطل می‌شود.

«۶۸» کسی که می‌خواهد روزه بگیرد، لازم نیست پیش از اذان دندان‌هایش را خلال کند؛ ولی اگر بداند غذایی که لای دندان مانده در روز فرو می‌رود، باید خلال کند و چنانچه خلال نکند و چیزی از آن فرو رود، روزه‌اش باطل می‌شود و اگـر هم فرو نرود باز اخلال به نیّت کرده. ولی اگر نمی‌داند که غذا فرو خواهد رفت یا نه، مستحب است خلال کند و اگر هم اتفاقاً و سهواً فرو برد روزه باطل نیست.

«۶۹» جواز فرو بردن اخلاط سر و سینه در صورتی که در غیر حال روزه امری عادی باشد و به فضای دهان نرسیده باشد، خالی از وجه نیست و اگر به فضای دهان رسید و آن را فرو برد بنابر احتیاط واجب روزه را باطل می‌کند.

«۷۰» اگر روزه‌دار به قدری تشنه شود که بترسد از تشنگی بمیرد، می‌تواند به اندازه‌ای که از مردن نجات پیدا کند آب بیاشامد، ولی روزه او باطل می‌شود، امّا در ماه رمضان تا مغرب از سایر مفطرات اجتناب کند.

«۷۱» جویدن غذا برای بچه یا پرنده و چشیدن غذا و مانند اینها که معمولاً به حلق نمی‌رسد، اگرچه اتفاقاً به حلق برسد، روزه را باطل نمی‌کند و احتیاط مستحب است که این امور را در صورت عدم حاجت و ضرورت ترک کنند.

«۷۲» انسان نمی‌تواند برای ضعف روزه را بخورد، ولی اگر ضعف او به قدری است که مشقت شدیدی داشته، به‌طوری‌که معمولاً نمی‌شود آن را تحمل کرد، خوردن روزه اشکال ندارد، ولی اگر تا سال دیگر خوب شد باید قضای آن را بگیرد.

جماع

«۷۳» نزدیکی روزه را باطل می‌کند، اگر چه فقط به مقدار ختنه‌گاه داخل شود و منی هم بیرون نیاید.

«۷۴» اگر کمتر از مقدار ختنه‌گاه داخل شود و منی هم بیرون نیاید، روزه باطل نمی‌شود. ولی اگر کسی که آلتش را بریده‌اند کمتر از ختنه‌گاه را داخل کند بطلان و عدم بطلان روزه‌اش، محل اشکال است.

«۷۵» اگر فراموش کند که روزه است و نزدیکی نماید، یا او را به نزدیکی مجبور نمایند، روزه او باطل نمی‌شود، ولی چنانچه در هنگام نزدیکی یادش بیاید، یا دیگر مجبور نباشد، باید فوراً از حال نزدیکی خارج شود و اگر خارج نشود، روزه او باطل است.

استمناء

«۷۶» اگر روزه‌دار استمناء کند، یعنی با خود کاری کند که منی از او بیرون آید، روزه‌اش باطل می‌شود.

«۷۷» اگر بی‌اختیار منی از او بیرون آید، روزه‌اش باطل نیست، ولی اگر عمداً کاری کند که بی‌اختیار منی از او بیرون آید روزه‌اش باطل می‌شود، در صورتی که بداند یا اطمینان داشته باشد که به‌سبب آن کار، منی بی‌اختیار خارج خواهد شد.

دروغ بستن به خدا و پیغمبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم

«۷۸» اگر روزه‌دار به گفتن یا به نوشتن یا به اشاره و مانند اینها به خدا و پیغمبر و جانشینان آن حضرت علیهم‌السلام عمداً نسبت دروغ بدهد، روزه او باطل است. و خالی از وجه نیست که دروغ بستن به پیغمبران و جانشینان آنها و حضرت زهرا، ملحق به دروغ بستن به خدا باشد و روزه را باطل کند، ولی اگر شک داشته باشد که سخنی کذب است یا نه، و به یکی از آنان نسبت دهد، بنا بر اقوی روزه‌اش باطل نمی‌شود.

رساندن غُبار به حلق

«۷۹» رساندن غبار یا دود غلیظ به حلق بنابر اظهر روزه را باطل می‌کند؛ چه غبار چیزی که خوردن آن حلال است مثل آرد، یا غبار چیزی که خوردن آن حرام باشد.

«۸۰» عدم افساد روزه به‌وسیله غبار یا دود غیر غلیظ و غیر جایگزین غذا و غیر مقوّی خالی از وجه نیست، ولی احوط اجتناب است.

«۸۱» اگر فراموش کند که روزه است و مواظبت نکند، یا بی‌اختیار غبار و مانند آن به حلق برسد روزه‌اش باطل نمی‌شود.

فرو بردن سر در آب

«۸۲» اگر روزه‌دار عمداً تمام سر را در آب فرو برد، اگرچه بقیه بدن از آب بیرون باشد، بنابر اقوی روزه‌اش باطل می‌شود، ولی اگر تمام بدن را آب بگیرد و مقداری از سر بیرون باشد، روزه باطل نمی‌شود. و همچنین درحالی‌که مانع و حائل غلیظی دور سر را فراگرفته و یا سر به چیزی آغشته شده که مانع از رسیدن آب به آن باشد، فرو بردن تمام سر در آب، بنا بر اظهر روزه را باطل نمی‌کند.

«۸۳» اگر نصف سر را یک دفعه و نصف دیگر آن را دفعه دیگر در آب فرو برد بنا بر اظهر روزه‌اش باطل نمی‌شود.

«۸۴» فرو بردن سر در آب مضاف، بنابر احوط روزه را باطل می‌کند.

«۸۵» اگر روزه‌دار بی‌اختیار در آب بیفتد و تمام سر او را آب بگیرد، یا فراموش کند که روزه است و سر را در آب فرو برد، روزه او باطل نمی‌شود.

«۸۶» اگر فراموش کند که روزه است و سر را در آب فرو برد، یا دیگری به زور سر او را در آب فرو برد؛ چنانچه در زیر آب یادش بیاید که روزه است، یا آن شخص دست خود را بردارد، باید فوراً سر را بیرون آورد و چنانچه بیرون نیاورد، روزه‌اش باطل می‌شود.

باقی ماندن بر جنابت، حیض و نفاس تا اذان صبح

«۸۷» اگر جنب عمداً تا اذان صبح غسل نکند، روزه‌اش باطل می‌شود. و کسی که وظیفه او تیمم است اگر عمداً تیمم ننماید، روزه‌اش باطل است و حکم قضای روزه ماه رمضان بعداً خواهد آمد.

«۸۸» اگر در روزه واجبی که مثل روزه ماه رمضان وقت آن معین است، تا اذان صبح غسل نکند و تیمّم هم ننماید، ولی از روی عمد نباشد، مثل آنکه دیگری به اجبار نگذارد غسل و تیمم کند و ناچار شود، روزه‌اش صحیح است؛ ولی در صورت فراموش کردن، روزه ماه رمضان باطل است.

«۸۹» کسی که جنب است و می‌خواهد روزه واجبی بگیرد که وقت آن معین است، مثل روزه رمضان، اگر عمداً غسل نکند تا وقت تنگ شود، باید با تیمم روزه بگیرد و روزه او بنا بر اظهر صحیح است.

«۹۰» کسی که در شب ماه رمضان یا روزه واجب معین دیگری، برای هیچ کدام از غسل و تیمم وقت ندارد، نباید خود را جنب کند، و همچنین است بنا بر اظهر اگر فقط برای تیمم وقت دارد، و اگر معصیت کرد و خود را جنب نمود، روزه‌اش با تیمم بنا بر اظهر صحیح است.

«۹۱» کسی که در شب ماه رمضان یا روزه واجب معین، جنب است و می‌داند که اگر بخوابد تا صبح بیدار نمی‌شود، در صورتی که در نخوابیدن عسر و حرج برای او نباشد، نباید بخوابد، مگر بعد از غسل؛ و چنانچه بخوابد و تا صبح بیدار نشود، روزه‌اش باطل است و قضا و کفاره بر او واجب می‌شود.

«۹۲» هرگاه جنب در شب ماه رمضان یا روزه واجب معین بخوابد و بیدار شود، اگر اطمینان به بیدار شدن پیش از اذان صبح برای غسل را ندارد، باید نخوابد اگرچه احتمال بدهد که اگر دوباره بخوابد پیش از اذان صبح بیدار می‌شود.

«۹۳» کسی که در شب ماه رمضان یا روزه واجب معین جنب است و می‌داند یا اطمینان دارد که اگر بخوابد پیش از اذان صبح بیدار می‌شود، چنانچه تصمیم داشته باشد که بعد از بیدار شدن غسل کند و با این تصمیم بخوابد و تا اذان خواب بماند، باید روزه بگیرد و روزه‌اش صحیح می‌باشد.

«۹۴» کسی که در شب ماه رمضان یا روزه واجب معین جنب است و می‌داند یا احتمال می‌دهد که اگر بخوابد پیش از اذان صبح بیدار می‌شود، چنانچه نخواهد بعد از بیدار شدن غسل کند، یا تردید داشته باشد که غسل کند یا نه، در صورتی که بخوابد و بیدار نشود، روزه‌اش باطل است و قضا و کفّاره لازم است.

 «۹۵» اگر جنب در شب ماه رمضان یا روزه واجب معین بعد از جنب شدن خوابید و بیدار شد، در صورتی که اطمینان دارد که اگر دو مرتبه بخوابد قبل از اذان صبح بیدار می‌شود خوابیدن دفعه دوم بر او حرام نیست، ولی خلاف احتیاط است؛ و اگر دوباره خوابید و بیدار نشد، باید قضای آن را بگیرد و بنا بر احتیاط واجب کفاره هم بدهد و اگر بیدار شد باز دفعه سوم خوابید و تا اذان صبح بیدار نشد قضای آن روز را باید بگیرد و وجوب کفّاره مطابق احتیاط بلکه اقوی است.

«۹۶» خوابی را که در آن محتلم شده خواب اول حساب نمی‌شود، بلکه اگر از آن خواب بیدار شود و دوباره بخوابد خواب اول حساب می‌شود.

«۹۷» اگر روزه‌دار در روز محتلم شود، واجب نیست فوراً غسل کند.

«۹۸» هرگاه در ماه رمضان بعد از اذان صبح بیدار شود و ببیند محتلم شده، اگرچه بداند پیش از اذان بوده، روزه او صحیح است.

«۹۹» کسی که می‌خواهد قضای روزه رمضان را بگیرد، هرگاه تا اذان صبح جنب بماند، اگرچه از روی عمد نباشد بنا بر اظهر روزه او باطل است و در صورتی که وقت گرفتن روزه قضا طوری تنگ است که اگر روزه‌اش باطل باشد دیگر فرصتی برای گرفتن روزه قضا ندارد، احتمال دارد ملحق به روزه ماه رمضان باشد.

«۱۰۰» اگر زن در ماه رمضان پیش از اذان صبح از حیض یا نفاس پاک شود و عمداً غسل نکند، یا اگر وظیفه او تیمم است عمداً تیمم نکند، روزه‌اش باطل است و وجوب کفاره خالی از وجه نیست.

«۱۰۱» اگر زن نزدیک اذان صبح از حیض و نفاس پاک شود و برای هیچ کدام از غسل و تیمم وقت نداشته باشد، یا بعد از اذان بفهمد که پیش از اذان پاک شده، روزه او صحیح است.

«۱۰۲» اگر زن بعد از اذان صبح از خون حیض یا نفاس پاک شود، یا در بین روز خون حیض یا نفاس ببیند، اگرچه نزدیک مغرب باشد، روزه او باطل است.

«۱۰۳» اگر زنی که در حال استحاضه است غسل‌های خود را به تفصیلی که در احکام استحاضه گفته شد به‌جا آورد، روزه او صحیح است، و بی‌وجه نیست که صحت روزه او مشروط به انجام غسلی باشد که باید برای نماز صبح انجام دهد، ولی بنا بر اظهر غسل نمازهای مغرب و عشای شب گذشته و شب آینده در صحیح بودن روزه او شرط نیست، و بنا بر احتیاط واجب مستحاضه متوسطه هم مثل کثیره، انجام غسلی که بر او واجب است در صحیح بودن روزه‌اش شرط است، ولی وضوی واجب بر مستحاضه قلیله، شرط صحت روزه نیست.

«۱۰۴» در تمام مواردی که غسل واجب است، اگر نتوانست غسل کند، وجوب تیمم خالی از وجه نیست، و بنا بر احتیاط واجب بعد از تیمم باید تا اذان صبح بیدار بماند.

اِماله کردن

«۱۰۵» اماله کردن با چیز مایع، اگرچه از روی ناچاری و برای معالجه باشد، بنا بر اظهر روزه را باطل می‌کند.

قِی کردن

«۱۰۶» هرگاه روزه‌دار عمداً قی کند، اگرچه به‌واسطه مرض و مانند آن ناچار باشد، روزه‌اش باطل می‌شود، ولی اگر سهواً یا بی‌اختیار قی کند اشکال ندارد، ولی نباید آن را عمداً فرو ببرد.

«۱۰۷» اگر روزه‌دار بتواند از قی کردن خودداری کند، چنانچه برای او ضرر و مشقت نداشته باشد، باید خودداری نماید.

«۱۰۸» اگر یقین داشته باشد که به‌واسطه آروغ زدن، چیزی از گلو بیرون می‌آید، نباید عمداً آروغ بزند، ولی اگر یقین نداشته باشد اشکال ندارد.

«۱۰۹» اگر آروغ بزند و بدون اختیار چیزی در گلو یا دهانش بیاید، باید آن را بیرون بریزد و اگر بی‌اختیار فرو رود، روزه‌اش صحیح است. و در صورت فرو بردن عمدی، روزه‌اش باطل، و قضا و کفّاره بر او واجب می‌شود.

«۱۱۰» اگر روزه‌دار با علم و عمد قصد انجام فعلی را بنماید که روزه را باطل می‌کند، روزه اش باطل است، ولی کفاره ندارد.

v0.bahjat.ir

v0.bahjat.ir .

 

 

نظر خود را بنویسید

آخرین مطالب

مطالب تصادفی