دسته‌بندی‌ها

  • منتشر شده در چهارشنبه ۱۳۹۹/۱۰/۱۷
کدام کشور بیش از یک ساعت رسمی دارد

کدام کشور بیش از یک ساعت رسمی دارد

منطقه زمانی

کدام کشور بیش از یک ساعت رسمی دارد

منطقهٔ زمانی (یا زمان‌پهنه) به هر یک از قاچ‌های ۱۵ درجه‌ای کرهٔ زمین گفته می‌شود که زمان متوسط نصف‌النهاری مرکز آن را می‌توان به عنوان زمان رسمی کشورها و مناطق قرارگرفته در آن قاچ محسوب کرد. تعداد این قاچ‌ها ۲۴ عدد است. اگر کشوری از ۳۰ درجه طول بیشتری داشته باشد غالباً دارای چند ساعت می‌شود.

با نگاه به تاریخ می‌توان دریافت که تعیین ساعت‌های مرجع و تقسیم‌بندی جهان به محدوده‌های زمانی گوناگون به همان اندازه که به موضوع تنظیم و تعیین وقت مربوط می‌شود به سیاست، دیپلماسی و حتی شورش‌های محلی و منطقه‌ای مربوط بوده‌است. به همین دلیل، ساعات رسمی درون کشورها تقسیم جهان به محدوده‌های زمانی براساس طول جغرافیایی با نظم و ترتیب چندانی صورت نگرفته‌است.[۱]

تاریخچه[ویرایش]

این مفهوم ابتدا در انگلستان عصر ویکتوریا به وجود آمد. در تاریخ ۱ دسامبر ۱۸۴۷ و سپس در ۲۳ اوت ۱۸۵۲ نود و هشت درصد انگلستان چنین ساعتی را پذیرفته بودند. پس از انگلستان، نیوزیلند دومین کشوری بود که برای خود منطقه زمانی تعریف کرد. برای اولین بار در ایران مفهوم منطقه زمانی، توسط پروفسور محمود حسابی با نامه‌نگاری به وجود آمد.

در آغاز، حرکت قطارها، کار زمان‌بندی حرکت قطارها همه را سردرگم می‌کرد. قطارها و شبکه راه‌آهن که در قرن نوزدهم در رشد اقتصادی و پیشرفت صنعتی کشورها نقش مهمی ایفا می‌کردند در حرکت تدریجی به سمت تعیین یک ساعت مرجع و استاندارد تأثیر زیادی داشتند.[۱]

با پیشرفت شبکه راه‌آهن و کشتیرانی در قرن نوزدهم، سفرهای طولانی تسهیل شد و تفاوت در ساعت یا وقت محلی کشورهای مختلف بیش از گذشته مهم شد. همزمان با گسترش شبکه راه‌آهن در اروپا و ایالات متحده آمریکا نیاز برای تعیین یک ساعت مرجع و همگانی جدی‌تر شد.[۱]

به عنوان مثال در آمریکا هر شهری وقت محلی خود را تعیین می‌کرد و این برای مسافران و شرکت‌های راه‌آهن سر درگمی زیادی ایجاد می‌کرد. در آغاز کار شرکت‌های راه‌آهن خاک آمریکا را به صد محدوده زمانی گوناگون تقسیم کردند ولی در نهایت این محدوده‌ها و ساعت مرجع آنها به چهار مورد شاخص کاهش یافت.[۱]

مبدأ[ویرایش]

مبدأ این خط‌ها، خطی است که از وسط دوپایه تلسکوپ رصدخانه سلطنتی گرینویچ در لندن می‌گذرد که در زبان انگلیسی به اختصار GMT می‌گویند که مخفف سه کلمه Greenwich Mean Time است. ساعت‌های دیگر نسبت به این سنجیده می‌شوند. قبلاً مناطقی مثل عربستان سعودی و پاریس و چند جای دیگر هم مبدأ بوده‌اند.

نمونه‌ای از تقسیم‌بندی‌های مختلف[ویرایش]

آمریکا[ویرایش]

ایالات متحده آمریکا دارای ۳ منطقه زمانی رسمی شامل منطقه زمانی شرقی، منطقه زمانی مرکزی و منطقه زمانی اقیانوس آرام است.[۱]

روسیه[ویرایش]

روسیه با بیش از ۱۶۰ درجه طول جغرافیایی ۱۰ منطقه زمانی را دربر گرفته‌است و اختلاف ساعت در منطقه مسکو با شرقی‌ترین نقطه روسیه در شبه‌جزیره چوکچی و شبه‌جزیره ساخالین ۹ ساعت است.[۱]

هند[ویرایش]

کشور پهناور هند نیز یک ساعت مرجع واحد دارد و این سیستم میراث احداث راه‌آهن توسط بریتانیایی‌ها در این کشور است.[۱]

چین[ویرایش]

در چین نیز با تعیین یک ساعت واحد و سراسری کار را ساده کردند. اما به خاطر پهناوری خاک چین و چندین طول جغرافیایی که از عرض کشور عبور می‌کند داشتن یک ساعت واحد، زمان‌بندی و برنامه‌ریزی امور را بر مبنای وقت محلی پیچیده کرده‌است. تمام کشور از ساعت مرجع پکن تبعیت می‌کند. حتی آنهایی که در منتهی‌الیه غربی کشور مثلاً در ایالت سین‌کیانگ زندگی می‌کنند. در نتیجه مردم مجبورند خیلی زود سر کار بروند و در ماه‌های تابستان در این ایالت آفتاب در ساعات نیمه شب غروب می‌کند. تعیین یک ساعت مرجع و واحد برای چین یک تصمیم سیاسی بود و حزب کمونیست چین در سال ۱۹۴۹ با قبضه قدرت در این کشور برای ایجاد اتحاد سیاسی این تصمیم را گرفت. اما بسیاری از ساکنان ایالت سین کیانگ که مسلمان هستند هنوز هم در امور روزانه وقت محلی را مبنا قرار می‌دهند که شکل آرامی از نافرمانی در برابر حکومت مرکزی است.[۱]

کره شمالی[ویرایش]

کره شمالی از سال ۲۰۱۵، ساعت رسمی خود را که میراث امپراتوری ژاپن بود با انگیزه‌های سیاسی و تاریخی، نیم ساعت عقب کشید.[۱]

نپال[ویرایش]

نپال و جزایر چاتام تنها کشورهای جهان هستند که محدوده زمانی خود را به جای یک ساعت بر مبنای نیم ساعت تعیین کرده‌اند. ساعت مرجع نپال ۵ ساعت و ۴۵ دقیقه از ساعت گرینویچ جلوتر است. چون براساس طول جغرافیایی‌ای تعیین شده که از کوهستانی در حومه کاتماندو پایتخت کشور عبور می‌کند.[۱]

قطب‌ها[ویرایش]

در قطب شمال و قطب جنوب که همه طول‌های جغرافیایی به یکدیگر می‌پیوندند، تعیین ساعت محلی پیچیده‌تر است و بنابراین قطب شمال و جنوب ساعت رسمی ندارند. ایستگاه‌های تحقیقات علمی که در محدوده قطب شمال مستقر هستند هر یک از ساعت رسمی کشور متبوع خود پیروی می‌کنند. قطب جنوب فقط یک ایستگاه تحقیقات علمی دارد که متعلق به آمریکاست؛ ولی چون کارکنان آن از خاک نیوزیلند به آن سفر می‌کنند از وقت محلی نیوزیلند تبعیت می‌کند.[۱]

کره ماه[ویرایش]

پس از اولین سفر موفقیت‌آمیز انسان به کره ماه در سال ۱۹۶۹، کنت ال فرانکلین (به انگلیسی: Kenneth Franklin) ستاره‌شناس آمریکایی یک ساعت مخصوص برای مسافران به کره ماه اختراع کرد. او مقیاس جدیدی برای اندازه‌گیری زمان ابداع کرد که ماه نو (لونیشن) (به انگلیسی: Lunation) نام گرفت و معادل ۲۹٫۵۳۰ روز در کره زمین است؛ همان زمانی که یک دور کامل ماه به دور کره زمین طول می‌کشد.[۱]

ایستگاه فضایی بین‌المللی[ویرایش]

فضانوردان مستقر در ایستگاه فضایی بین‌المللی با وجود اینکه سفر خود به ایستگاه را از خاک قزاقستان شروع کرده و در حرکت مستمر آن در مدار زمین از محدوده‌های زمانی گوناگون عبور می‌کنند، ساعت هماهنگ جهانی را مبنا قرار می‌دهند.[۱]

منطقه زمانی چند نقطه مشهور[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

fa.wikipedia.org

fa.wikipedia.org .

مناطق زمانی چگونه تعیین شدند؟ - ایسنا

کدام کشور بیش از یک ساعت رسمی دارد

پیش از تعیین «مناطق زمانی» که به «قاچ‌های ساعتی» نیز معروفند، آشفتگی‌های بسیاری در کارهای مردم، به ویژه در تطبیق برنامه حرکت قطارها پیش می‌آمد. برای آنکه به این آشفتگی پایان داده شود استفاده از مناطق زمانی استاندارد آغاز شد. 

در سال 1263 خورشیدی (1884 میلادی) در شهر واشنگتن ایالات متحده آمریکا، کنفرانسی برای تدوین مناسب‌ترین روش تعیین زمان در نقاط مختلف جهان، تشکیل شد. در این کنفرانس کره زمین را به ۲۴ قاچ تقسیم کردند که هر قاچ ۱۵ درجه طول جغرافیایی را به خود اختصاص می‌دهد. این یک تقسیم‌بندی طبیعی است، زیرا کره زمین با سرعت ۱۵ درجه در ساعت می‌چرخد.

در داخل هر قاچ، ساعت فرقی نمی‌کند و اختلاف میان یک قاچ با قاچ بعدی دقیقاً یک ساعت است.

همچنین وسط دو پایه تلسکوپ رصدخانه سلطنتی گرینویچ در لندن انگلستان، به عنوان مبدأ محاسبه برگزیده شد. سرواژه GMT که امروزه از آن برای نمایش اختلاف زمان ساعت‌ کشورها با ساعت مرجع استفاده می‌شود نیز مخفف سه کلمه Greenwich Mean Time به معنی به وقت گرینویچ است. بدین ترتیب وقتی در گرینویچ ظهر باشد، در منطقه بعدی به سمت شرق، ساعت یک بعد از ظهر است. در منطقه بعدی به سمت غرب، ساعت یازده پیش از ظهر است. یا در شهر نیویورک که به فاصله پنج منطقه در سمت غرب گرینویچ واقع است، ساعت ۷ بامداد است.

بر این مبنا، کشورهای جهان به مرور ساعت‌های رسمی خود را به وجود آوردند. در ایران نیز تعیین ساعت رسمی در سال 1311 خورشیدی و توسط گروهی به ریاست دکتر محمود حسابی، با محاسبه طول و عرض جغرافیایی و مکاتبه با گرینویچ بین‌المللی انجام گرفت. پیش از آن ساعت ایران «غروب‌کوک» بود و هر شهری برای خود ساعتی مجزا داشت.

اگر کشوری از ۳۰ درجه جغرافیایی، طول بیشتری داشته باشد، غالباً دارای چند ساعت استاندارد می‌شود. بر این اساس کشور ایالات متحد آمریکا به ترتیب بر اساس نصف‌النهارهای هفتاد و پنجم، نودم، یکصد و پنجم و یکصد و بیستم به چهار منطقه ساعتی تقسیم شده است. زمان یا ساعت معمول در این مناطق را زمان استاندارد «شرقی»، «مرکزی»، «کوهستانی» و «اقیانوسی» می‌نامند.

افزون بر این، در آن سوی کره زمین از گرینویچ، خط تقسیم‌کننده دیگری به نام «خط بین‌المللی تاریخ» وجود دارد. این خط، تقریباً بر نصف‌النهار یکصد و هشتادم منطبق است. وقتی در گرینویچ ظهر باشد، در خط بین‌المللی تاریخ نیمه شب است. جالب است بدانید که هر کس که از این خط بگذرد، بسته به این‌که به جهت شرق می‌رود یا غرب، یا یک روز عقب یا یک روز جلو می‌افتد.

با این حال باید دانست که تقسیم‌بندی گفته شده در عمل به طور دقیق اجرایی نشده است؛ چراکه تعیین ساعت‌های مرجع و تقسیم‌بندی جهان به محدوده‌های زمانی گوناگون به همان اندازه که به موضوع تنظیم و تعیین وقت مربوط می‌شود به سیاست، دیپلماسی و حتی شورش‌های محلی و منطقه‌ای مربوط بوده ‌است. به همین دلیل تقسیم جهان به محدوده‌های زمانی بر اساس طول جغرافیایی با نظم و ترتیب چندانی صورت نگرفته است.

برای نمونه، روسیه با بیش از ۱۶۰ درجه طول جغرافیایی ۱۰ منطقه زمانی را در بر گرفته ‌است، اما کشورهای پهناوری مانند هند و چین تنها یک ساعت رسمی به وقت پایتخت‌های خود دارند. همچنین کره شمالی نیز در سال 1394 خورشیدی (۲۰۱۵ میلادی) ساعت رسمی خود را که میراث امپراتوری ژاپن بود با انگیزه‌های سیاسی و تاریخی، نیم ساعت عقب کشید.

مناطقی نیز وجود دارند که دانستن ساعت در آنجا کار ساده‌ای نیست. در قطب شمال و قطب جنوب که همه طول‌های جغرافیایی به یکدیگر می‌پیوندند، تعیین ساعت محلی پیچیده‌تر است و بنابراین قطب شمال و جنوب ساعت رسمی ندارند. با این حال در ایستگاه‌های تحقیقات علمی که در محدوده قطب شمال مستقر هستند هر یک از ساعت رسمی کشور متبوع خود پیروی می‌کنند. قطب جنوب نیز فقط یک ایستگاه تحقیقات علمی دارد که متعلق به آمریکاست، اما به دلیل اینکه کارکنان آن از خاک نیوزیلند به آن سفر می‌کنند از وقت محلی نیوزیلند تبعیت می‌کند.

با این وجود آیا می‌دانید اگر پا را از جهان فراتر گذاشته و به فضا بریم باید ساعت خود را بر چه اساسی تنظیم کنیم؟ حداقل فضانوردان ایستگاه فضایی بین‌المللی در این خصوص مشکلی ندارند؛ چراکه آنان ساعت هماهنگ جهانی را مبنا قرار می‌دهند.

اما در کره ماه داستان فرق می‌کند. در واقع ماه ساعت مخصوص به خود را دارد. پس از اولین سفر موفقیت‌آمیز انسان به کره ماه در سال 1348 خورشیدی (۱۹۶۹ میلادی)، کنت ال‌فرانکلین، ستاره‌شناس آمریکایی، یک ساعت مخصوص برای مسافران به کره ماه اختراع کرد. او مقیاس جدیدی برای اندازه‌گیری زمان ابداع کرد که «ماه نو» نام گرفت و معادل ۲۹.۵۳۰ روز در کره زمین است؛ همان زمانی که یک دورِ کامل ماه به دور کره زمین طول می‌کشد.

منبع: برگرفته از مجموعه کتاب‌های «باز هم بمن بگو چرا» اثر آرکدی لئوکوم، ترجمه دکتر سید محمد هاشمی؛ با کمی تغییر و اضافات

انتهای پیام

www.isna.ir

www.isna.ir .

دانلود برنامه مخصوص اندروید

دانلود برنامه مخصوص اندروید

 

 

نظر خود را بنویسید

آخرین مطالب

مطالب تصادفی